zonder titel (Bert)

Olie op doek 1995 (62x75 cm)

ZT (Bert)

olie op doek 1996 ( 62x75 cm)

Bert De Beul (1961)

Het oeuvre van Bert De Beul geeft enerzijds blijk van een grote interne complexiteit en een aantal opvallende stijlwisselingen. Anderzijds is het als geheel merkwaardig coherent, doordat de hij fundamenteel uitgaat van een analoog standpunt. De Beul put zijn inspiratie uit persoonlijke herinneringen en associaties die worden aangereikt door een intense ervaring van de banaliteit van het dagelijks leven: de stedelijke en soms industriële omgeving, filmstills, out-of-focus foto's, delen van de menselijke anatomie etc. Het is een vertrouwde werkelijkheid, maar de tijd is tot stilstand gekomen, het leven is verdwenen. De gebouwen hebben deuren noch vensters. In het gelaat van de personages ontbreken de details zoals mond, neus en ogen. Het is alsof met de tijd ook de herinnering is vervaagd. Bert de Beuls schilderijen baden in het licht van de schemering waarin de kleuren hun identiteit verliezen. Blauw en groenige grijsschakeringen overheersen de taferelen. Hij gebruikt ook uitsnijdingen van zijn motieven met gevolg dat de waarnemer niet gemakkelijk herkent wat getoond is. De Beul bespeelt zo het verontrust zoeken van de kijker voor context in zijn schilderijen en bekritiseert zijn kijkgewoonten. Hoewel wij de alledaagse dingen herkennen, zijn de voorstellingen geen exacte weergave van de realiteit. De werkelijkheid wordt herdacht, doemt op uit de herinnering als onvatbaar gegeven. Poëtische weemoed heeft zich meester gemaakt van de dingen, van de ons vertrouwde omgeving. Bert de Beuls herinneringsschilderijen zijn beelden van de vergankelijkheid.